OPEN BRIEF 21/04/2016 - Mensenrechten staan onder druk, Turkije deal met Europa is maat voor niets

Beste politieke leider,

De gebeurtenissen over het vluchtelingenbeleid stemmen me somber. Met de
regelmaat van een klok trekken mensenrechtenorganisaties aan de alarmbel
over de penibele situatie van de vluchtelingen veroorzaakt door een zwak
Europese beleid. Machteloos moet ik toekijken hoe de Europese
toppolitici keer op keer samen komen in het Europese hoofdkwartier in
Brussel, maar telkens besluiten om ons collectief geheugen steeds
donkerder zwart te kleuren. Onze kinderen zullen beschaamd terug kijken
naar deze periode. Deze vluchtelingen zijn mensen als u en ik. Ze werden
gedwongen hun hebben en houden en hun jeugd achter te laten, gedwongen
om hun thuis en hun werk te verlaten. Probeer het u gewoon eens in te
beelden. Uw land werd in een puinhoop herschapen. U bent hopeloos op
zoek naar een plaats waar geen bommen vallen, geen doden om u heen. Op
zoek naar een plaats waar u de angst en onzekerheden eindelijk achter
zich kunt laten. Na maanden lang in verschrikkelijke omstandigheden te
hebben doorgebracht, met alles wat u kon dragen over land en zee, komt u
in een regio die Europa heet en veilig zou moeten zijn. Maar in de
plaats van veiligheid, komt u nu in chaos terecht. In onze chaos. In de
Europese chaos van loze beloftes.

'De Europese Unie heeft Turkije meer nodig dan Turkije de Europese
Unie", zei Erdogan. Pikt u dit zomaar? Griekenland kan de
vluchtelingenstroom al meer dan een jaar amper de baas, de Middellandse
Zee is een massagraf geworden. Human Rights Watch en Amnesty
International klagen de kampomstandigheden aan die zich aan de
buitengrenzen van 'Europa' bevinden. En bij de grenzen van Turkije
zitten honderdduizenden vluchtelingen geprangd tussen het geweld
waarvoor ze initieel vluchtten en de Turkse regering die nog steeds de
mensenrechten aan haar laars lapt, door deze vluchtelingen niet adequaat
op te vangen en zelfs te beschieten. Zes miljard euro om hen op te
vangen ter plaatse was toch de deal? Deze deal is dan ook een vergiftigd
geschenk dat steeds minder op steun kan rekenen. Dan nog niet eens
zozeer omwille van de mensenrechten, maar omdat er geen overeenkomst
gevonden wordt voor de voorwaarden om Turken zonder visum te mogen laten
inreizen in Europa.

De oplossing voor dit wereldprobleem lijkt nochtans letterlijk dichtbij
te liggen. Geef deze beloofde zes miljard aan het economisch lijdende
Griekenland, om eindelijk de beloofde ambtenaren, tolken, hotspots,
veerboten, en vluchten te kunnen organiseren, zoals het moet. Het schept
daar ter plaatse een gigantische werkgelegenheid en tegelijk laat Europa
zien dat Griekenland ondanks het financieel gebakkelei nog steeds bij
Europa hoort. Zet veerboten in, die de vluchtelingen van Turkije veilig
laten over varen, registreer hen als de bliksem (met zes miljard euro
zal dat wel lukken) en zet diegenen die geen recht op asiel hebben
meteen weer op een veerboot terug. Zij die wél recht hebben, worden
nétjes en éfficient verdeeld onder de landen volgens de eerder
afgesproken verdeelsleutel. Wilt een land in Europa niet meedoen? Zet er
een boete tegenover. Dat geld kan de Griekse en Italiaanse
immigratiedienst goed gebruiken. Ik begrijp niet dat dit zo moeilijk is.
In alle bescheidenheid, als ik dit kan bedenken, een vrijzinnig humanist
ergens in Vlaanderen, waarom kunt u dit als ervaren politicus dan niet
bedenken en uitvoeren, hoe moeilijk deze hele materie ook is? Elke mens
verdient het om op een waardige manier behandeld te worden.

'Waar zijn die Westerse waarden die jullie steeds zo verdedigen?' Deze
wanhopige kreet van achter dubbele bedrading in een Grieks kamp in Samos
klinkt op een filmpje van Artsen Zonder Grenzen, dat circuleert op de
sociale media. Het meisje is amper 16 jaar en wilt alleen maar naar haar
ouders die al in Duitsland zitten. Maar ze zit vast, al weken, zonder
enige informatie. Ze heeft overschot van gelijk.

We weten waartoe het negeren van de noden van mensen kan leiden.
Extremisme ontstaat onder andere uit teleurstelling en machteloosheid.
De buitengrenzen van Fort Europa zijn hiervoor op dit moment een
kweekvijver. En dan heb ik het nog niet over de tikkende tijdbom in
Libië, die snel duidelijk zal maken dat de vluchtelingenstroom zich
niet door geopolitieke spelletjes laat tegenhouden. Waar gaat het
structureel negeren van hun noden naartoe leiden, denkt u? Ik kan
begrijpen dat frustratie ook deel uitmaakt van politiek. Maar u heeft de
touwtjes in handen, u kan begrijpen dat mijn frustratie dan ook een stuk
groter is.

Beste politicus, toon eindelijk het Europa die de oprichters voor ogen
hadden: eenheid, solidariteit, en respect voor de medemens. Zoals Bart
Eeckhout het stelt in zijn opiniestuk (DM 20/04): 'Het is geen
kernfysica, maar vergt wel politieke moed'. Als vrijzinnig humanist is
het een vanzelfsprekendheid om zichzelf voortdurend een morele spiegel
voor te houden. Het wordt tijd dat u met uw collega's eens voor de
spiegel gaat staan.

Sylvain Peeters, deMens.nu/Unie Vrijzinnige Verenigingen

Message aan de leden van het EFVM: de aanslagen van 22 maart 2016 in Brussel

Europees Forum van Vrijmetselaars

info@fefm.eu

Message aan de leden van het EFVM:
de aanslagen van 22 maart 2016 in Brussel

Het moest ervan komen! Het verrast ons maar verwondert ons niet!

Na andere Europese hoofdsteden kon het niet anders dan dat het ook bij ons zou gebeuren, het was niet te vermijden, we wisten gewoon niet wanneer.

Ziehier enkele reacties op de gruwel die in Brussel toesloeg op 22 maart 2016.

Sommige ervan zijn eerder gelaten.

Heel zeker, het was al eens gebeurd, “vroeger”, ja maar, vroeger was niet bij ons, het was eerst heel ver, in het Midden-Oosten, en het was “onder hen”, en daarna is het dichterbij gekomen, maar nog altijd niet bij ons.

Maar vandaag is het er wel, voor onze ogen, in eigen vlees.

Deze herhaling van de aanslagen in Parijs van 13 november 2015 roepen dezelfde reacties op, dezelfde roep om engagement. Het zou ongepast zijn ze te herhalen.

Er is echter een nieuw element: in Brussel werd ook Europa geviseerd. Dit Europa waarin we geloven niettegenstaande zijn gebreken, aan de opbouw waartoe we ons best doen bij te dragen, waar we onze waarden willen bevorderen, onze inspanningen voor de vooruitgang van de mensheid kracht willen bijzetten, overeenkomstig onze overtuigingen.

Moeten we er ons bij neerleggen, ons voegen bij hen die denken dat we moeten leren te leven met de terroristische dreiging?

Voor ons in het EFVM kan daar geen sprake van zijn, wij geloven in de mens, in zijn capaciteit om te reageren tegen de gruwel van door extremisten gepleegde misdaden, en om niet toe te geven aan de angst en verwarring waarmee ze ons willen belasten.

Het is onze hoop dat vrouwen en mannen met verantwoordelijkheid de Europese Unie die wij willen, een nieuwe impuls zullen geven, een Europa van de waarden, van de burgers, meer solidair, socialer, een gastvrij Europa, mogelijk met minder, maar met sterk gemotiveerde lidstaten.

Sommigen werken eraan, in alle discretie, zie bv. het project van Andrew Duff,
‘The Protocol of Frankfurt’, voorgesteld op 15 maart 2015 in het Europees Parlement door de Spinelli Groep.

Deze keer mogen wij, maçons, die kans niet voorbij laten gaan zoals we dat de eerste keer gedaan hebben, we moeten er van in het begin bij zijn.
Europa anders opbouwen moet geen ijdele droom zijn, laten we talrijk zijn om er ons voor te interesseren, ertoe bij te dragen, elk van ons in de mate van ons kunnen.
Een ‘te bescheiden’ bijdrage bestaat niet.

Dit is de boodschap die ik in naam van de Raad van Bestuur, en in mijn eigen naam, in alle broederlijkheid tot al onze leden richt, en via hen tot hun omgeving.

Yvan Biefnot

Voorzitter van het EFVM

COMMUNIQUE VAN BELGISCHE MACONNIEKE OBEDIENTIES NAAR AANLEIDING VAN DE AANSLAGEN TE BRUSSEL OP 22 MAART 2016

De Belgische maçonnieke Obediënties veroordelen de laffe aanslagen van dinsdag en bieden de nabestaanden hun oprecht medeleven aan.

We blijven ons inzetten om elke poging tot communautarisme te bestrijden. Daartoe zijn opvoeding en onderwijs nodig die getuigen van een cultuur die open staat voor het universele van de mens en die bijdraagt tot zelfstandige oordeelsvorming aan de hand van onpartijdige referenties.

De tijd dringt om aan tafel te gaan zitten om met alle betrokkenen een waarachtige opvoeding voor allen te verzekeren, de enige uitweg om iedereen een kans te geven en de jongeren toe te laten hun verantwoordelijkheid op te nemen, hun keuzes te maken en zelfstandig te denken.

Dit is de inzet van het ideaal van de Vrijmetselarij waarmee we in deze verscheurde wereld, bedreigd door individualisme, verkeerd geïnterpreteerde identiteit, het verschil kunnen maken.

We moeten vandaag samen de toenemende gevaren van het fanatisme en de intolerantie overwinnen

Wij Vrijmetselaars, willen ons ideaal van respect, luisterbereidheid en diversiteit uitdragen. Meer dan ooit heeft onze samenleving nood aan gewetensvrijheid. We moeten samen, wat ook onze achtergrond of overtuiging is, ten strijde trekken tegen onbegrip en onverdraagzaamheid en zo de krachten die haat zaaien wegwerken. Om te evolueren naar een respectvolle en diverse maatschappij moeten we samen onze verantwoordelijkheden nemen.

Het is geen utopie maar een langdurig project. Het moet een gemeenschappelijk streven zijn van ons allemaal. We zijn dat de toekomstige generaties verschuldigd.

Het Grootoosten van België
De Belgische Federatie van Le Droit Humain
De Grootloge van België
De Vrouwengrootloge van België
Lithos Confederatie van Loges

Bouwstuk: Louise Michel - De Rode Maagd

Louise Michel - De Rode Maagd

Sterke persoonlijkheden spreken altijd tot de verbeelding. Sterke vrouwen misschien nog meer. Mannen zullen het niet altijd graag toegeven, maar er zijn er die wel degelijk schrik hebben van sterke vrouwen.

Ik zal u vandaag een “straffe madam” presenteren die de geschiedenis is ingegaan als “De Rode Maagd van Montmartre” hetgeen u niet letterlijk moet nemen.

Zij werd pas op latere leeftijd als VM ingewijd, maar de leuze van de verlichting “vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid” was haar hele leven lang ook haar leuze.

Men kan gerust zeggen dat ze heel haar leven de idealen van de verlichting en dus ook van de VM heeft nagestreefd.

Ik begin dit Bouwstuk met een korte biografie, vervolgens haar leven als Communarde, het proces en de verbanning om te eindigen met haar korte rol in de VM.

Als een meisje of een jonge vrouw in de 19^de eeuw als dienstmeid aan de slag kon gaan in een kasteel, kon je er donder op zeggen dat ze door de kasteelheer of één van zijn zonen bezwangerd werd.

Blijkbaar behoorde dat in die tijd tot het ongeschreven functieprofiel van een dienstmeid.

Zo verging het ook Marie-Anne Michel, in dienst bij de kasteelfamilie van Etienne-Charles Demahis. Op 29 mei 1830 beviel zij van een dochter, Louise. De vader was naar hoogstwaarschijnlijkheid de zoon van de kasteelheer, Laurent Demahis.

Louise Michel werd door haar natuurlijke grootouders opgevoed als hun eigen kind en dat was haar geluk. Zij kon genieten van een vrije maar schoolse opvoeding, hetgeen in die periode enkel was voorbehouden voor de elite.

Van haar grootvader kreeg zij de boeken te lezen van Voltaire, Rousseau en de 18^de-eeuwse encyclopedisten als Denis Diderot en Jean Le Rond d’Alembert die veel hebben bijgedragen aan de Verlichting in Europa. Het revolutionaire zaad was daarmee gezaaid en zal in de rest van haar leven volledig tot bloei komen.

Na de dood van haar grootvader in 1850, werd het kasteel verkocht en moest zij samen met haar moeder een eigen onderdak vinden.

Om op eigen benen te kunnen staan volgde ze een lerarenopleiding. Na de voltooiing daarvan opende Louise Michel in 1851 een vrije privéschool in Audeloncourt, in de buurt van Chaumont. Enkele jaren later volgde een nieuwe school in Clefmont, in het zelfde departement Haut-Marne.

Louise Michel verliet in 1856 de streek van de Haut-Marne om naar Parijs te trekken waar ze in verschillende bestaande en door haar opgerichte scholen les zou geven.

Zij is steeds blijven ijveren voor een hervorming van het onderwijs en een volledig nieuwe pedagogie.

In Parijs begon ze ook poëzie te schrijven. Ze stuurde haar gedichten naar haar goede vriend Victor Hugo met wie ze een jarenlange correspondentie voerde. Haar gedichten werden ondertekend met het pseudoniem “Enjolras”, een personage uit het boek “Les Miserables” van diezelfde Victor Hugo. Enjolras is de studentenleider die een revolutie plant om daarmee de armen te helpen.

Het is eveneens in Parijs dat Louise in contact kwam met het revolutionaire milieu. Ze werd lid van “L’Union des poètes”, correspondente van enkele dagbladen van de oppositie, o.m. “Le Cri du Peuple” uitgegeven door Jules Vallès, die zich zou ontpoppen als één van de leiders van de Commune van Parijs.

Zij sluit zich ook aan bij “Le droit des femmes” voor onderwijs en beter betaalde arbeid voor vrouwen. Na een manifestatie van deze vrouwenvereniging werd zij voor het eerst gearresteerd, hetgeen het revolutionaire vuur alleen maar aanwakkerde.

Louise wordt in die periode “blanquiste”, een adept van de linkse, niet-marxistische revolutionaire beweging van Auguste Blanqui, voor wie de revolutie en het neerhalen van de bourgeoisie op zichzelf voldoende was, zonder zich te bekommeren over wat er na de revolutie moest gebeuren.

Naast haar revolutionair werk en haar zorg voor minderbedeelden gaf zij nog steeds les, en zij slaagde er in om voor haar hongerige leerlingen een soort van “cantine” in te richten.

Louise Michel als “Communarde”

De gehele geschiedenis van de Commune van Parijs belichten zou te ver leiden. Ik beperk mij dan ook tot enkele voorname gebeurtenissen en data.

De rol van Louise Michel en de VM in de Commune zal ik wel iets uitgebreider aan bod laten komen.

We schrijven 1870. Tussen Frankrijk en Pruisen woedt een oorlog om de macht in Europa die leidde tot het één gemaakte Duitsland.

Frankrijk had die oorlog dan wel verloren, in Parijs heerste vooral veel ongenoegen omdat de voorlopige Franse regering volgens de Parijzenaars veel te toegeeflijk was tegenover de Duitsers. De inwoners hadden zwaar te lijden gehad tijdens het eerste beleg van Parijs door de Duitse troepen van 18 september 1870 tot 29 januari 1971.

De politieke ontevredenheid van de Parijzenaars groeide en het was het op 17 februari van datzelfde jaar verkozen “hoofd van de uitvoerende macht van de Republiek, Adolphe Thiers” die kop van jut was voor de bevolking. Louise Michel gaf zich zelfs op als vrijwilliger om een aanslag op Thiers te plegen. Zo ver kwam het echter niet.

Louise blijft uitermate actief, zij schrijft poëzie en proza, en verschijnt regelmatig als spreker in de clubs van Montmartre waar zij zich zeer enthousiast uitlaat over de Commune.

Het blijft niet bij revolutionaire woorden alleen. Op 22 januari neemt zij voor het eerst actief deel aan de gewapende strijd met een aanval op en brandstichting in het stad huis waar de bevelhebber van de Franse troepen en tevens gouverneur van Parijs Louis Trochu zich bevond. Wanneer er uit het stadhuis op de betogers werd geschoten neemt Louise voor het eerst het geweer op.

Later, tijdens de grote slag bij het fort van Issy, toont Louise zich, als lid van het 61^ste bataljon, als “de beste schutter van de slag van Issy”. Enige mythevorming zal uiteraard niet vreemd zijn aan deze uitspraak.

In de nacht van 17 op 18 maart 1971 probeerden de regeringstroepen die zich hadden teruggetrokken in Versailles, de kanonnen die in Montmartre opgesteld stonden te recupereren. In alle vroegte luidde Louise de alarmklokken. Parijs wordt wakker en weet de meeste kanonnen te behouden. Slechts een tiental vallen terug in handen van de regering. De regeringstroepen waren gevlucht en de rode vlag wapperde boven het stadhuis.

Dit is het feitelijke begin van de Commune van Parijs.

Vrouwen speelden een belangrijke rol op de barricaden, niet alleen met typisch vrouwelijke taken zoals ambulancières, ziekenverzorgsters, cantinières die eten verpakten en in kistjes naar het front brachten, maar ook aan het front zelf waren vele vrouwen actief.

Een aparte groep vormde de zgn. “pétroleuses”, door de communards “moedige leeuwinnen” genoemd, door de tegenstanders “lelijke manwijven”.

Louise Michel paste geheel niet in het plaatje dat door de legerleiding werd gemaakt van de pétroleuses. Louise had gestudeerd, was schrijfster, kon zich goed uitdrukken en speelde piano. Tegelijkertijd stond zij heel dicht bij het volk.

Deze pétroleuses verenigden zich in april 1871 in de « Union des femmes pour la défense de Paris » waarvan de statuten spreken van “aankoop van petroleum en wapens voor de strijdende burgeressen”.  

De Vrijmetselaars sluiten zich aan bij de Commune van Parijs

21 april 1871; terwijl de regeringstroepen beginnen met zich te hergroeperen en strategieën uitdenken om Parijs terug te onderwerpen, nemen de Parijse Vrijmetselaars het initiatief om de wapenstilstand te bepleiten bij Adolphe Thiers.

Zij moesten echter zonder resultaat terugkeren. Enkele dagen later, de 26^ste, verzamelden zij zich in het Châtelet, een kleine vesting aan de noordoever van de Seine. Indien er binnen 48 uur geen einde werd gemaakt aan de belegering en de beschieting van Parijs zouden zij hun maçonnieke vlaggen op de wallen neerplanten.

Sommige afgevaardigden van de Commune protesteerden tegen de aansluiting van deze “kleinburgerij” bij het volk. Anderzijds waren er ook reactionaire Broeders die tegen de aansluiting bij de Commune waren, maar zij konden het revolutionaire tij niet keren.

Twee vooraanstaande Broeders, Ranvier en Emile Thirifocq, trokken met een gevolg van, naar men zegt, vele duizenden, op naar het stadhuis waar ze werden ontvangen door de al eerder vernoemde Jules Vallès. Ook Vallès was een Broeder, net zoals vele andere revolutionairen, zoals de notoire anarchist Élisée Reclus die een tijdje heeft gedoceerd aan de Université Nouvelle, een afscheuring van de ULB.

Vallès stelde voor om hun vlaggen en bannieren te ruilen. Vrijmetselaars zouden de vlaggen van de Commune dragen en de leden van de Commune die van de Vrijmetselaars.

Op 29 april werd dan een gezamenlijke grote manifestatie gehouden met voorop de leden van de Commune en de Achtbare Meesters van de Werkplaatsen van Parijs, gevolgd door duizenden Broeders.

Lang heeft het allemaal niet mogen duren. Op 18 maart 1871 werd de Commune uitgeroepen, het leiderschap van de Commune was democratisch verkozen op 26 maart, en geïnstalleerd op 28 maart.

 De Commune eindigde in wat genoemd wordt: “La semaine sanglante” of “Bloedige week”, van 21 tot 28 mei. Het Franse regeringsleger maakte in die week een einde aan een nooit gezien maatschappelijk experiment.

Het laatste gevecht vond plaats op het kerkhof “Père LaChaise”. Bij de “Mur des Fédérés” werden 147 communards gefusilleerd. Die muur staat er nog steeds als een blijvende zichtbare herinnering aan de vele slachtoffers die hebben gestreden voor de Commune.

In die bloedige week werden naar schatting 30.000 mensen gedood en 40.000 gevangen genomen.

Op 24 mei wordt Louise Michel ook gevangen genomen. Eerst was haar moeder gearresteerd en men dreigde haar te fusilleren indien Louise zich niet aangaf. Louis aarzelde niet en gaf zich gewonnen. Haar moeder werd vrijgelaten. 

Het proces

Op 16 december 1871 moest Louise voor de militaire oorlogsrechtbank verschijnen wegens haar actieve deelname aan de Commune van Parijs.

Omdat Théophile Ferré, waarvoor zij een grote maar onbeantwoorde liefde koesterde, op het einde van de bloedige week werd gefusilleerd, verscheen zij voor de rechtbank in een zwarte rouwsluier.

Louise weigerde zich te verdedigen of zich te laten verdedigen. Zij verklaarde aan de rechtbank dat zij de volledige verantwoordelijkheid neemt voor haar daden. Zij daagde haar rechters uit: “U bent allemaal mannen. Als jullie geen laffe mannen zijn veroordeelt mij dan tot de dood.”

De doodstraf kreeg zij niet, maar werd zoals vele anderen veroordeeld tot deportatie naar het Franse overzeese gebied Nieuw-Caledonië. Toen het vonnis werd uitgesproken bleef zij de doodstraf eisen maar wilde toch geen beroep aantekenen. 

Deportatie

In afwachting van het vertrek naar Nieuw-Caledonië werd Louise opgesloten in de centrale gevangenis van Auberive. Daar blijft ze bijna 2 jaar.

Op 24 augustus 1873 werd ze op transport gezet naar La Rochele. Van La Rochelle ging het per boot naar Rochefort waar alle gedeporteerden werden verzameld op het schip”Virginie”.

Een van de medegedeporteerden was Nathalie Lemel, een anarchiste, feministe en militante van “L’Association internationale des tavailleurs”. Het is hoogstwaarschijnlijk dat Louise door de invloed van Nathalie Lemel zelf anarchiste geworden is.

Op het schip werd tussen de gesprekken en de discussies door “Le Temps de Cerises” gezongen, een gedicht van Jean Baptiste Clément uit 1866. Later droeg hij dit gedicht op aan een arbeidersvrouw, ook Louise genaamd, en waar verder niets van bekend is, die hij op zondag 28 mei had gezien op de barricaden om gewonden te verzorgen en weg te voeren. Louise Michel heeft in haar boek “La Commune Histoire et souvenirs” uit 1898 gesteld dat zij zeker niet die Louis is.

Op Nieuw-Caledonië bleef Louise niet stil zitten. Zij organiseerde onderwijs voor de plaatselijke analfabete bevolking.

Zij toonde veel interesse voor de plaatselijke Kanaka-cultuur. Zij stelde een vocabularium op, leerde de taal, de liederen, de legenden en de rituelen en noteerde alles om later te publiceren in het boek « Légendes et chansons de gestes canaques ».

De verbanning was in feite geen straf voor Louise Michel. Zij was graag op Nieuw-Caledonië en maakte zich daar zeer nuttig.

Triomfantelijke terugkeer

In 1880 verleende de regering algemene amnestie aan de veroordeelde en verbannen communards.

Op 9 november 1880 zette Louis Michel opnieuw voet in Parijs. Aan het station Saint Lazare werd zij triomfantelijk verwelkomd door een massa van 10.000.

Zij zette onmiddellijk haar activisme verder en gaf in het hele land lezingen, publiceerde tal van artikelen en pamfletten met haar sociaalrevolutionaire en anarchistische ideeën.

Tijdens een lezing in de zaal van het Élisée in Le Havre op 22 januari 1888 werd een aanslag op haar gepleegd. Zij werd geraakt aan het oor, maar herstelde snel.

Zij nam dikwijls deel aan demonstraties en acties en werd dan ook herhaaldelijk gearresteerd.

Omdat zij een betoging had geleid op 9 maart 1883 werd ze veroordeeld tot zes jaar gevangenis. In december 1884 kreeg ze toestemming om haar moeder te bezoeken aan haar sterfbed. Haar moeder stierf op 3 januari 1885.

Louise werd een jaar later vrijgelaten.

Gedurende de volgende vijf jaar verdeelde zij haar tijd tussen het organiseren van manifestaties en gevangenzitten.

In 1890 verhuisde zij naar Londen. Van dan af reisde ze veel tussen Parijs en Londen, maar bezocht ook geestesgenoten in Nederland en België.

Louise Michel als vrijmetselaar

Het verbaast me niet dat er niet veel is geschreven over Louise Michel als vrijmetselaar. Daarvoor is zij te laat in haar leven ingewijd.

Op 20 juli 1904 werd Louise Michel op voordracht van Madeleine Pelletier uitgenodigd als gast in de werkplaats “Fraternité Universelle”. Niet lang daarna, op 13 september, werd Louise ingewijd bij de loge “La Philosophie sociale”.

Madeleine Pelletier was een fervente en militante feministe en de eerste Franse vrouwelijke dokter gespecialiseerd in de psychiatrie.

Beide loges behoorden tot de nu niet meer bestaande obediëntie “Grande Loge symbolique écossaise Mixte en Maintenue”. De loge nr. 13, “Les Libres Penseurs”, van deze obediëntie is beter bekend. In die werkplaats werd niemand minder dan Maria Deraimes ingewijd op 14 januari 1882.  Deze obediëntie zag het licht op 12 juli 1880 toen 12 loges van de "Suprême Conseil de France" zich afsplitsten. Zij huldigde het principe van "Een vrije Vrijmetselarij in een vrije loge".  De dag na haar inwijding leverde Louise al haar eerste Bwstk. af in de loge “Diderot” van dezelfde obediëntie met de titel: “La femme et la franc-maçonnerie”. Zij opende haar betoog als volgt: « Il y a longtemps que j'aurais été des vôtres si j'eusse connu l'existence de loges mixtes, mais je croyais que, pour entrer dans un milieu maçonnique, il fallait être un homme »  Eindigen deed ze met een toch wel merkwaardige uitspraak: "Il appartient aux maçons et aux maçonnes de créer la religion nouvelle, la religion sans dieu et sans dogmes".  Nu zou deze uitspraak en vooral de verwijzing naar religie, menig wenkbrauw doen fronsen. Begin 20ste eeuw was de vrijmetselarij nog niet zo adogmatisch als nu, vandaar dat het betoog van Louise Michel in die eerste adogmatische obediëntie op veel bijval kon rekenen.

Korte conclusie

Ingewijd op 74-jarige leeftijd scheen het dat zij het zich betreurde dat zij zo laat in de vrijmetselarij is gestapt. Er moet toch een rare kronkel in de geschiedschrijving zijn geslopen. Ik vind het heel raar en kan het nauwelijks bevatten dat Louise Michel, die toch heel veel maçons heeft gekend altijd heeft gedacht dat zij er als vrouw geen plaats in zou hebben, te meer daar zij Maria Deraimes goed gekend heeft.  Samen met Deraimes was zij een voorvechtster van vrouwenrechten en de educatie van jonge meisjes.  Samen waren zij de oprichters van "L'association pour le droits de femmes." Ik zei het al in de aanhef van dit Bwstk. Louise Michel was een straffe madam die steeds trouw is gebleven aan haar idealen: Vrijheid, Gelijkheid en Broederlijkheid en sociale rechtvaardigheid. Zij besefte maar al te goed welk geluk zij heeft gehad een degelijke en vooral vrije opvoeding te hebben genoten. Zij wilde echter niet tot de elite behoren, haar plaats was dicht bij het volk.  Louise Michel overleed na een leven van strijd, in Marseille op 9 januari 1905 ten gevolge van een longontsteking en werd op 22 januari begraven op het kerkhof van Levallois-Peret dicht bij haar vriend Théophile Ferré, zoals zij het wenste.  De begrafenis werd door duizenden gevolgd.  Sinds enkele jaren vindt er aan haar graf op 1 mei een herdenking plaats georganiseerd door de Vrouwengrootloge van Frankrijk. Ook op andere plaatsen in Frankrijk zoals Marseille wordt zij jaarlijks herdacht. Vele straten en pleinen dragen intussen haar naam.  Ik eindig dit Bwstk. met een citaat van Louise Michel."Macht maakt je harteloos, egoïstisch en wreed, onderworpenheid verlaagt de mens; de Anarchie zal het einde zijn van al die verschrikkingen waarin het menselijk ras altijd zijn wortels heeft gehad."

Verklaring van de Europese Obediënties betreffende het vluchtelingendrama.

De Europese Obediënties hebben een gezamenlijke verklaring verspreid naar aanleiding van het vluchtelingendrama.

Hieronder kunt u de integrale tekst van deze verklaring lezen.

Verklaring van de Europese Obediënties

De Europese maçonnieke obediënties zijn verontrust door de tragedie van de migranten op vlucht uit hun land dat door oorlog en ellende wordt geteisterd. Zij doen daarom een oproep aan de regeringen van de Europese Unie om werk te maken van een gemeenschappelijk beleid, onontbeerlijk voor een warme en waardige ontvangst van groepen mensen die in nood en in gevaar verkeren. Het onvermogen van staten om hun nationaal egoïsme te overstijgen is een nieuw signaal van een ziek Europa waar het ‘ieder voor zich’ het haalt op het algemeen belang. 

De Europese maçonnieke obediënties herinneren eraan dat de eerbiediging van de mensenrechten  en van het principe van de menselijke waardigheid deel uitmaken van  de grondbeginselen van de Europese opbouw. De solidariteit tussen de landen wordt op basis van deze principes opgebouwd. In het licht van de ingrijpende veranderingen in vele gebieden van de wereld is solidariteit nu meer dan ooit nodig.

Zonder terug te willen komen op de geschiedenis van een continent dat door talrijke migraties tot stand is gekomen, moeten de huidige drama’s ons aanzetten tot bewustwording en inspireren tot een innovatief ontvangstbeleid.  Zo niet zal Europa op termijn het schouwtoneel van verdeeldheid en conflicten worden waardoor volkeren opnieuw in de ellende zullen worden gestort. Hierdoor zullen  nationalistische reflexen nog meer opflakkeren. 

De huidige tragedie dient zich aan als mogelijke smeltkroes waarin de Europese droom herboren kan worden en herleven.  De maçonnieke obediënties die deze oproep ondertekenen, wachten nu op daden waarin de Europese basisbeginselen solidariteit en broederlijkheid op een juiste wijze worden vertolkt. 

Ondertekenende Obediënties :

Grootoosten van Frankrijk
Vrouwengrootloge van Frankrijk
Grootloge van Frankrijk
Franse Federatie van de Droit Humain
Gemengde Grootloge van Frankrijk
Universele Gemengde Grootloge 
Ordre Initiatique Traditionnel de l’Art Royal
G.L.I.S.R.U.                                                                                                                                                                                                                                                        Liberale Grootloge van Oostenrijk
Grootoosten van België
Grootloge van België
Vrouwengrootloge van België
Belgische Federatie van de Droit Humain
Lithos Confederatie van Loges                                                                                                         

Grootloge van Kroatië
Spaanse Federatie van de Droit Humain
Gemengde Internationale Vrijmetselaarsorde Delphi (Griekenland)

Doorluchtig Grootoosten van Griekenland
Grootoosten van Ierland
Grootloge van Italië
Grootoosten van Luxemburg
Grootoosten van Polen
Symbolische Grootloge van Portugal
Grand Oriente Lusitano (Portugal)
Vrouwengrootloge van Roemenië
Grootoosten van Zwitserland
Vrouwengrootloge van Turkije

Europese Adogmatische Associatie (Polen, Hongarije, Roemenië, Slovenië)

 

Charlie Hebdo - 2 Persmededelingen

De  Belgische Confederatie Lithos CL en de gezamenlijke obediënties in Frankrijk publiceerden ook een persmededeling naar aanleiding van de gruwelijke aanslagen op Charlie Hebdo.

Lithos CL

Lithos CL, confederatie van autonome maçonnieke loges heeft de vooruitgang van de mensheid als haar belangrijkste doel. Daarom verdedigt ze met kracht de fundamentele vrijheden waaronder de vrije meningsuiting en verwerpt ze elke vorm van fanatisme en fundamentalisme.

De confederatie Lithos CL veroordeelt dan ook met klem de barbaarse aanslag op de redactie van het blad Charlie Hebdo woensdag in Parijs. Wij zijn in gedachten met de vrouwen en mannen die het slachtoffer zijn geworden van deze gruweldaad en bieden onze deelneming aan hun families aan.

Hun dood versterkt meer dan ooit ons streven naar meer Vrijheid, Gelijkheid en Broederlijkheid.

 

 

COMMUNIQUE DE PRESSE

Une attaque contre les principes fondamentaux de la République

Les obédiences maçonniques signataires condamnent avec la plus extrême vigueur l’horrible attentat commis, ce jour, contre le Journal Charlie Hebdo.

Les auteurs de ces crimes lâches et barbares ont commis l’impensable contre la démocratie, contre les valeurs de la république française et contre la laïcité qui en est l’un des fondements.

Les francs-maçons et les francs-maçonnes rappellent leur indéfectible attachement et leur engagement à défendre, en toutes circonstances, la liberté d’expression, en particulier la liberté de la presse et la liberté absolue de conscience.

Nos amis de Charlie Hebdo sont morts parce qu’ils étaient des consciences libres,

parce qu’ils croyaient en la grandeur de la conscience humaine, parce qu’ils étaient sans peur pour défendre leurs idées.

Nous leur devons de prouver que leurs combats, pour les valeurs que nous partageons, seront poursuivis avec la même détermination

Grand Orient de France

Grande Loge de France

Fédération Française du Droit Humain

Grande Loge Féminine de France

Grande Loge Traditionnelle et Symbolique Opéra

Grande Loge Mixte de France

Grande Loge Mixte Universelle

Ordre initiatique et Traditionnel de l’Art Royal

Grande Loge des Cultures et de la Spiritualité

Grande Loge de l’Alliance Maçonnique Française

Vrijmetselarij veroordeelt aanslag Parijs

De wereld is nog maar eens in de ban van terrorisme.

Na de bloedige aanslagen in Parijs liepen de straten vol met een duidelijk NEEN tegen terrorisme en een even duidelijk JA voor vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid.

Nu de basiswaarden van de vrijmetselarij in het gedrang komen kon een maçonnieke reactie niet uitblijven.

Naar mijn mening mag de vrijmetselarij in het algemeen meer naar buiten treden en zich mengen in maatschappelijke kwesties. Maar wie ben ik?

Hieronder staan twee persmededelingen, een van de gezamenlijke obediënties en een van de A:.L:. Bevrijding in Gent.

Persmededeling

De tragedie van Charlie Hebdo

Steun aan de persvrijheid. 
Aan de vrije meningsuiting

Aan de vrijheid van denken en de gewetensvrijheid

De Persvrijheid vormt een van de pijlers van de democratie.
De ondertekenende Belgische maçonnieke Obediënties veroordelen met de grootste klem de gruwelijke aanslag tegen het blad Charlie Hebdo.
Een vrije maatschappij die openstaat voor allen, kan niet gebouwd worden zonder aan de burgers de vrijheid van meningsuiting, gedachten en geweten te waarborgen.
Wij betuigen onze solidariteit met allen die gestreden hebben, strijden en zullen strijden, jammer genoeg soms met gevaar voor hun leven, voor deze universele fundamentele waarden die ons dierbaar zijn.

Wij bieden de families van de slachtoffers onze steun aan.

Het Grootoosten van België

De Belgische federatie van de Droit-Humain 

De Grootloge van België

De Vrouwengrootloge van België

Brussel, 8 januari 2015 

PERSBERICHT

 

De Gentse vrijmetselaarsloge Bevrijding, die behoort tot het Grootoosten van België, veroordeelt met klem de recente aanslag in Parijs, waarbij bijna de volledige redactie van het satirische blad Charly Hebdo vermoedelijk door Moslimextremisten wed vermoord.

 

Wij willen als Vrijmetselaars deze brutale moorddadige aanslag tegen de mensheid en de vrije meningsuiting scherp veroordelen. Ook de overkoepelende organisaties van onze Franse Broeders en Zusters hebben reeds een dergelijke verklaring via de pers naar buiten gebracht. Wij steunen hen in hun verbijstering, verontwaardiging en verdriet. Onze gedachten gaan vooral uit naar de broeders en zusters van de Loge Combats in Paris, met wie wij nauwe banden hebben.

 

Vrijheid, Gelijkheid, en Broederlijkheid zijn onaantastbare rechten voor alle mannen én vrouwen van deze wereld. Elke discriminatie op basis van overtuiging, ras of geslacht is ontoelaatbaar.

 

Wij zullen de slachtoffers van deze gruwelijke daad uit respect en solidariteit op passende wijze tijdens onze werkzaamheden gedenken.